Artykuły

Polecamy zajęcia AIKIDO w Warszawie jako wsparcie terapii integracji sensorycznej

Bazio Moskalew- Instruktor AIKIDO



 

"Tam, gdzie jeden widzi porażkę, drugi dostrzega wiele możliwości"

 Rozwój małego dziecka jest fascynujący. Kiedy przychodzi ono na świat skupia na sobie całą uwagę dorosłych,  zarówno najbliższej rodziny jak i osób postronnych. Niezależnie od tego, jak dużo znamy dzieci, za każdym razem obserwując ich zmiany w zachowaniu, coraz to nowe umiejętności, odkrywanie własnych możliwości, budzi to w nas, dorosłych uśmiech, zaskoczenie i podziw dla potencjału rozwojowego dziecka. Cieszymy się każdym ich sukcesem, nową zdolnością, odkryciem.

Obserwujemy nie tylko swoje dziecko. Mamy tendencję do porównywania ich rozwoju do rówieśników. Czasami coś w dziecku zaczyna przykuwać naszą uwagę. Wiemy, a raczej czujemy, że coś nas niepokoi w jego zachowaniu. Mogą to być różne sytuacje: niespokojny sen, trudności z przechodzeniem na stałe pokarmy, trudności z wyciszaniem się, słaby kontakt wzrokowy, niepokój przy przebieraniu się, słabsze zainteresowanie zabawkami i otoczeniem, ograniczona zabawa z rówieśnikami, opóźnienia w osiąganiu tzw. kamieni milowych w rozwoju (siadanie, czworakowanie, chodzenie) czy też nieporadność ruchowa.

Wiele z tych niepokojących sygnałów przemija i dziecko wchodzi w kolejne fazy rozwojowe pokonując te trudności. Jest to efektem wspaniałej zdolności małego dziecka jaką jest plastyczność neuronalna mózgu. Jednak nie wszystkie dzieci są w stanie poradzić sobie z trudnościami. Tu może im pomóc wczesna interwencja w ich rozwój. Specjaliści SI mają za zadanie pomóc rodzicom określić na ile dziecko samo da radę osiągnąć dane umiejętności, a na ile wymaga ono interwencji specjalistycznej. Terapia integracji sensorycznej jest terapią odnoszącą się między innymi do sfery motorycznej. Pamiętając o tym, że w pierwszych szczególnie trzech latach dziecka mówimy o rozwoju psychoruchowym nie rozdzielając funkcji poznawczych od motorycznych można traktować terapię SI jako terapię bazową, dającą podwaliny dla całościowego rozwoju dziecka.

INTEGRACJA SENSORYCZNA

Czyli przetwarzanie bodźców sensorycznych to skomplikowany proces, podczas którego układ nerwowy człowieka odbiera informacje z receptorów wszystkich zmysłów (dotyk; układ przedsionkowy odbierający ruch; czucie ciała, czyli propriocepcja, węch, smak, wzrok i słuch), następnie organizuje je i interpretuje tak, aby mogły być wykorzystane w celowym i efektywnym działaniu.
Wszyscy jesteśmy świadomi występowania i działania zmysłu smaku, węchu, wzroku oraz słuchu. Ale większość z nas nie zdaje sobie sprawy, że nasz układ nerwowy odbiera i rejestruje informacje płynące z dotyku, ruchu, siły grawitacji oraz pozycji ciała. Tak jak oczy rejestrują informacje wzrokowe i przekazują je do mózgu w celu ich zinterpretowania, tak wszystkie pozostałe zmysły posiadają receptory odbierające bodźce i przekazujące je do mózgu. Komórki znajdujące się w skórze przekazują informacje dotyczące  lekkiego dotyku, bólu, temperatury oraz nacisku. Struktury w uchu wewnętrznym rejestrują ruch oraz zmiany pozycji głowy. Odpowiednie struktury  mięśni, stawów oraz więzadeł warunkują świadomość pozycji ciała. Te trzy podstawowe zmysły leżą u podstaw rozwoju psychoruchowego dziecka.

DOTYK

 Jest jednym z najwcześniej rozwijających się zmysłów. Dotyk pierwotny (protopatyczny) odpowiada za świadomość dotknięcia i chroni nas przed niebezpiecznym bodźcem dotykowym. Dominuje w okresie niemowlęcym. Dotyk różnicujący (epikrytyczny) odbiera precyzyjne informacje dotykowe np. różnicę w fakturze, kształcie. Rozwija się stopniowo i w okresie kilku lat jego znaczenie znacznie wzrasta. Obydwa rodzaje doznań dotykowych muszą się znajdować w swoistej równowadze zależnej od wieku dziecka i poziomu jego funkcjonowania.
Poza funkcją ochronną, zmysł dotyku dostarcza nam informacji niezbędnych do nabycia różnorodnych umiejętności:

- percepcja dotykowa
- schemat ciała
- planowanie ruchu
- percepcja wzrokowa
- umiejętności szkolne
- stabilność emocjonalna
- funkcjonowanie społeczne

UKŁAD PRZEDSIONKOWY

Narząd przedsionkowy znajduje się w uchu wewnętrznym i dostarcza nam informacji na temat siły grawitacji oraz ruchu. Układ przedsionkowy jest dla naszego organizmu jak busola na statku. Pomaga nam w nawigacji naszego ciała w przestrzeni, informuje nas gdzie jest góra a gdzie dół. Poprzez zróżnicowany system połączeń nerwowych wpływa na:

- Bezpieczeństwo grawitacyjne
- Napięcie mięśniowe
- Ruch i równowagę
- Koordynację ruchową
- Przetwarzanie wzrokowo-przestrzenne
- Przetwarzanie słuchowo-językowe
- Planowanie ruchu
- Bezpieczeństwo emocjonalne
- Funkcjonowanie społeczne

PROPRIOCEPCJA

 Dostarcza nam informacji z mięśni, stawów, więzadeł o pozycji części ciała oraz ich ruchach. Na przykład czytając teraz ten rozdział znajdujecie się Państwo w określonej pozycji. Skąd wiecie Państwo jaka ona jest nie patrząc na ułożenia ciała? To dzięki impulsom proprioceptywnym zdajemy sobie sprawę z pozycji naszego ciała bez konieczności patrzenia. Jest to niezbędne do płynnego i efektywnego wykonywania różnorodnych ruchów, z czego zdawać sobie możemy sprawę w ciemnościach.
Zmysł propriocepcji jest ściśle związany ze zmysłem dotyku i układem przedsionkowym. Z tego powodu często mówi się o przetwarzaniu dotykowo-proprioceptywnym lub przedsionkowo-proprioceptywnym.
Zmysł propriocepcji wpływa na: 

- Świadomość ciała
- Postawę
- Kontrolę i płynność ruchów
- Stopniowanie ruchu
- Planowanie ruchu
- Bezpieczeństwo emocjonalne
- Funkcjonowanie społeczne

U większości osób proces integracji sensorycznej przebiega automatycznie umożliwiając  odpowiednie reakcje do wymogów otoczenia i warunkuje prawidłowy rozwój sensomotoryczny.
U osób, które mają Zaburzenia Przetwarzania Sensorycznego proces ten przebiega inaczej. Zaburzenia Integracji Sensorycznej zaburzają sposób, w jaki mózg tych osób interpretuje odbierane informacje, jak również ich reakcje na nie; emocjonalne, ruchowe, koncentrację i inne.

ZABURZENIA PRZETWARZANIA SENSORYCZNEGO

zwane również Zaburzeniami Integracji Sensorycznej to złożona dysfunkcja układu nerwowego, zaburzająca rozwój dzieci i dorosłych. Osoby z Zaburzeniami Przetwarzania Sensorycznego nieprawidłowo interpretują odbierane codziennie informacje sensoryczne, takie jak dotyk, dźwięk, czy ruch. Jedni mogą czuć się nadmiernie bombardowani ilością bodźców, inni poszukiwać intensywnych doznań sensorycznych, a jeszcze inni mogą prezentować odmienne symptomy. Wyróżnia się kilka rodzajów Zaburzeń Przetwarzania Sensorycznego. Każdy z nich może powodować różnorodne, złożone zachowania.

DZIECI UNIKAJĄCE WRAŻEŃ SENSORYCZNYCH

Niektóre dzieci/osoby z Zaburzeniami Przetwarzania Sensorycznego nadmiernie reagują na stymulację. Ich układ nerwowy odczuwa zwykłe doznania sensoryczne jako bardzo intensywne, w efekcie czego czują się stale bombardowane przez odbierane bodźce.
Stan taki nazywa się ‘obronnością sensoryczną’. Najczęstszą wówczas reakcją na bodźce jest reakcja „walki lub ucieczki” mająca na celu uniknięcie lub znaczne ograniczenie ilości bodźców. W efekcie „przeciążenia” układu nerwowego dzieci mogą również reagować agresją. Zaburzenie to może występować w obrębie każdego ze zmysłów.
Dzieci takie mogą;

- Reagować na dotyk agresją lub wycofaniem się
- Bać się wysokości i ruchu, lub odczuwać mdłości w wyniku niewielkiego ruchu bądź wysokości
- Niechętnie ryzykować oraz próbować nowych rzeczy
- Czuć duży dyskomfort w zatłoczonych miejscach
- Jeść mało zróżnicowane jedzenie i/lub mieć dużą wrażliwość na zapachy
- Być nadmiernie pobudzone i aktywne
- Dzieci te mogą mieć zdiagnozowaną nadwrażliwość sensoryczną.

DZIECI  POSZUKUJĄCE  WRAŻEŃ  SENSORYCZNYCH

Niektóre dzieci mają obniżoną reaktywność na bodźce. Ich układ nerwowy nie zawsze rejestruje lub rozpoznaje informację sensoryczną do niego docierającą. W efekcie wydawać się może, że dzieci te mają ‘nienasycony apetyt’ na stymulację sensoryczną, co może przejawiać się nieodpartą chęcią ruchu lub ciągłym poszukiwaniem innych, intensywnych doznań sensorycznych. 
Dzieci te mogą:

- Prezentować nadmierną aktywnością ruchową będącej efektem jak i źródłem wrażeń sensorycznych ‘odżywiających mózg’
-Nie reagować na ból i nie zauważać innych bodźców dotykowych; często i zbyt  mocno dotykać inne osoby (co może wyglądać jak zachowanie agresywne)
- Uczestniczyć w niebezpiecznych zabawach np. zbyt wysokie wspinanie się
- Preferować intensywne, długo trwające zabawy typu huśtanie, kręcenie, często bez objawów dyskomfortu
- Lubić bardzo głośne dźwięki np. głośno grająca muzyka, telewizor
- Mieć opóźnioną mowę
- Dzieci te mogą mieć zdiagnozowaną podwrażliwość/niedowrażliwość sensoryczną.

DZIECI  MAJĄCE  OBNIŻONE  UMIEJĘTNOŚCI RUCHOWE

Niektóre dzieci z Zaburzeniami Przetwarzania Sensorycznego w efekcie tych zaburzeń mogą mieć trudności z planowaniem i wykonywaniem nowych ruchów i aktywności ruchowych. Często dzieci te są niezdarne, nieskoordynowane, przewracają się, mają problem z nauczeniem się wielu zabaw ruchowych.
Dzieci te mogą;

- Mieć trudności z aktywnościami manualnymi, pisaniem, zapinaniem guzików itp.
- Mieć słabe umiejętności z zakresu dużej motoryki np. kopanie, łapanie, rzucanie piłki
- Mieć trudności z naśladowaniem ruchów np. w zabawie „Ojciec Wergiliusz”
- Mieć trudności z utrzymaniem równowagi, wykonaniem sekwencji ruchów lub obustronną koordynacją
- Preferować znane aktywności i zabawy
- Preferować aktywności statyczne, siedzące np. oglądanie telewizji, czytanie książki
- Mieć trudności z wymową
- Dzieci te łatwo ulegają frustracji i mogą próbować manipulować i kontrolować otoczenie. Niektóre z tych dzieci mogą uciekać w świat fantazji. Mogą również próbować ukrywać swoje problemy planowania ruchowego pajacując i popisując się przed innymi lub unikając nowych aktywności wykonywanych w grupie.
- Dzieci te mogą mieć zdiagnozowaną dyspraksję opartą na zaburzeniach sensorycznych, czyli zaburzenie planowania ruchu.

Ogólnie rzecz ujmując efektem Zaburzeń Przetwarzania Sensorycznego (zaburzeń SI) może być:

- Podwyższony poziom pobudzenia i aktywności
- Obniżony poziom aktywności, ociężałość
- Trudności z koncentracją
- Opóźniony rozwój ruchowy
- Trudności z utrzymaniem równowagi
- Trudności z koordynacją wzrokowo-ruchową
- Trudności z percepcją słuchową
- Opóźniony rozwój mowy
- Trudności z nauką: czytaniem, pisaniem, matematyką
- Niskie poczucie wartości
- Zaburzone relacje społeczne
- Problemy emocjonalne

Jak widzimy deficyty przetwarzania sensorycznego mogą być przyczyną wielu trudności opóźniających prawidłowy rozwój dziecka, zaburzających proces uczenia oraz powodujących problemy emocjonalne.
Nie u wszystkich dzieci przyczyną problemów w nauce, rozwoju lub zachowania jest zaburzona integracja sensoryczna. Są jednak wyraźne czynniki wskazujące na dysfunkcje integracji sensorycznej.
Deficyty integracji sensorycznej często współwystępują z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej, zespołem Aspergera, autyzmem, mózgowym porażeniem dziecięcym, zespołem Downa, zespołem FAS, zespołem kruchego X, rozszczepem kręgosłupa oraz innymi.

Jako instruktor AIKIDO pragnę wesprzeć gabinety prowadzące terapię Integracji Sensorycznej poprzez zastosowanie metod treningowych japońskiej sztuki walki AIKIDO.

Motto: "nigdy nie rezygnuj z nadziei"  


praca z ciałem w oparciu o AIKIDO

 

CO TO JEST AIKIDO?

Aikido to japońska sztuka walki. Jest dyscypliną kształtującą w procesie treningowym umysł, ducha i ciała.Jest to sztuka obrony bez robienia krzywdy napastnikowi, bo nie uderza się go, jest to wyłącznie obrona własna.

 KTO WYMYŚLIŁ AIKIDO?


Aikido zostało wymyślone przez Ueshiba Morihei. Urodził się w 1883 w Tanabe. Jego ojciec był poważanym i zamożnym chłopem, a matka pochodziła z rodziny szlacheckiej. On sam poświęcał wiele czasu z jednej strony religii i filozofii, z drugiej sportowi. Interesował się i ćwiczył z zaangażowaniem rozmaite sztuki walki. Jedną z nich było daito-ryu jujutsu, sztuka walki stworzona i uprawiana przez klan Takeda, która miała się później stać podstawą aikido.
Ueshiba służył także w wojsku i trafił na front, przez co poznał prawdziwą wojnę. To przeżycie zmieniło go na zawsze. Postanowił zrezygnować z przemocy i poswięcić się próbom stworzenia nowej sztuki walki. Sztuki, która nie byłaby ani brutalna, ani tym bardziej śmiercionośna, a mimo to zachowałaby pełną skuteczność. I tak, wskutek wieloletniej pracy, powstało aikido.
Gdy O'Sensei (Wielki Nauczyciel) umierał 26.04.1969, był uznanym mistrzem z wieloma uczniami na całym świecie. W tym czasie istniało już też Aikikai, światowa organizacja aikido, z siedzibą Hombu Dojo w Tokio. Organizacja ta była po śmierci Ueshiby prowadzona przez jego syna, Kisshomaru. Po jego śmierci w 1999 roku urząd ten objął z kolei jego syn, Ueshiba Moriteru.

 CZY AIKIDO JEST SKUTECZNE?

 Tak! Bo Aikido jest inne niż wszystkie pozostałe sztuki walki. Nie trzeba wcale być silnym, dużym i szybkim. To i tak nic nie daje, gdy sie natknie na kogoś, kto jest jeszcze silniejszy, większy i szybszy. Ale można postąpic zgodnie z prawami natury i nie podejmować walki, a zamiast tego skorzystać z energii ataku dla własnej obrony.

 JAKI JEST WPŁYW AIKIDO NA ROZWÓJ FIZYCZNY DZIECKA?

Trening dziecięcy składa się z gier, zabaw oraz elementów aikido mających na celu rozwój dziecka. 
Poprzez ruch i ćwiczenia, wykonywane pod kontrolą instruktora, zapewnia się dziecku ogólny rozwój fizyczny. Różne ćwiczenia przeplatane grami i zabawami powodują że dziecko się nie nudzi. Fundamentalnym elementem aikido jest stabilna postawa umożliwiająca błyskawiczną reakcję na atak. Wielogodzinne siedzenie w szkolnych ławkach oraz w domu przed komputerem prowadzi do skrzywień kręgosłupa i garbienia się. Dobry instruktor aikido zwraca uwagę na takie nieprawidłowości i koryguje złe nawyki postawy siedzącej i stojącej, ponieważ bez tego nie jest możliwy rozwijanie umiejętności aikido. Dzięki treningom dziecko ma świadomość swego rozwoju i powiększania swych umiejętności, co zachęca je do dalszych ćwiczeń. W dzisiejszych czasach, zdominowanych przez komputery i konsole do gier, dzieci mają zbyt mało ruchu. Efektem takiego stanu rzeczy jest nadwaga, która prowadzi do poważnych schorzeń układu kostnego.
 
JAKI JEST WPŁYW AIKIDO NA ROZWÓJ UMYSŁOWY DZIECKA?
 
Trening aikido powoduje zmiany w psychice, ucząc tolerancji, pogodnej wyrozumiałości i pozbawia agresji.Duże znaczenie ma fakt, że Morihei Ueshiba mocno podkreślał moralną stronę aikido. Brak rywalizacji powoduje, że dzieci (a także dorośli) trenując aikido stają się pogodni i przyjaźni wobec siebie. Tłumaczenie dzieciom w trakcie treningów, że egoistyczne zachowanie jest złe i niegrzeczne, powoduje, że młodzi ludzie uczą się współistnieć i współpracować w grupie. Pogodna atmosfera treningów oraz niedopuszczanie do agresywnych zachowań sprawiają, że dzieci uczą się tolerancji, panowania nad sobą, koordynacji ruchów swojego ciała, a także przewidywania skutków działań własnych i innych osób. Częstym zjawiskiem w szkołach jest dominacja większych i silniejszych dzieci nad mniejszymi i słabszymi. Dzięki aikido następują zmiany w psychice słabszych dzieci, co powoduje, iż nie pozwalają się zdominować. Zajęcia prowadzę pod kątem pracy z ciałem w oparciu o aikido,jest w nich dużo zabaw i gier oraz ćwiczeń aikido, dzięki którym dzieci nabywają prawidłowych postaw, koordynacji ruchu, a przede wszystkim uczą się skupienia. Przy systematycznych ćwiczeniach można osiągnąć znaczną poprawę sprawności umysłu. Dzieci potrafią skupić się na rzeczach ważnych, a najważniejsze że odzyskuje prawidłową sylwetkę. Taki sukces jest możliwy tylko dzięki wytrwałej pracy między instruktorem, a dzieckiem, które namawiane jest w krótkim okresie czasu (50 minut) do słuchania, analizowania i wykonywania określonych poleceń. Po dłuższym okresie czasu systematycznych ćwiczeń można zahamować, a w niektórych przypadkach nawet i cofnąć objawy choroby. Najlepsze efekty osiąga się ćwicząc dwa do trzech, a nawet więcej razy w tygodniu.

 JAK AIKIDO NAS ZMIENIA?

 Chyba wszyscy z nas mają chęć by coś umieć i osiągnąć, ale tylko nieliczni popierają tą chęć wolą działania. Ile osób mówi: chciałbym umieć to czy tamto i coś robi, by to osiągnąć? Niewielu. Poprzestają na chęci, zamiast wyznaczyć sobie cel i dążyć do niego, wolą siedzieć przed telewizorem, komputerem. Wiele osób buduje swoje życie w pewnych ramach, których nie chcą opuścić. Praca zakupy i dom, w którym często telewizja zabiera kilka godzin. Jest też grupa ludzi, którzy pomimo stresującej pracy potrafią jechać kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt kilometrów, by się poruszać. Co ich do tego skłania? Część z nich wie, a część szybko odkrywa, że wysiłek fizyczny doskonale relaksuje i odpręża.

 CZY JA TEŻ MOGĘ PRZYJŚĆ NA TRENING?

Jasne! Możecie przyjść i sami się przekonać, czy wam to odpowiada. Powinniście koniecznie spróbować, bo na treningu aikido  nie robimy sobie nawzajem krzywdy i uczymy się fantastycznych rzeczy.

 O SOBIE!


Nazywam się Bagiat (Bazak) Moskalew mam wyższe wykształcenie i jestem instruktorem aikido od 2007 roku. Prowadzę zajęcia nie tylko z dziećmi, ale i dorosłymi. 
 ZAINTERESOWANIA:

Interesuje się szachami, tenisem stołowym, dobrą lekturą, masażem oraz wszystkim co jest związane z moimi dziećmi :-)


Zapraszam do kontaktu i zapoznania się z moją propozycją.

t
elefon kontaktowy: 513-572-001

 


Biuro Your Nanny
ul. Czerniakowska 26 00-714 Warszawa
tel. 518 858 304